Ευρώ ή Δραχμή; – περίληψη

Το ερώτημα ίσως σε λίγο καιρό να έχει πάψει να είναι ερώτημα. Με την εξέλιξη των πολιτικοοικονομικών δεδομένων η Ελλάδα ενδέχεται να επιστρέψει στην δραχμή βίαια , με την θέλησή της ή όχι.
Παρόλα αυτά πρέπει αυτό το ερώτημα της επιστροφής στην δραχμή να απαντηθεί συστηματικά , αναλύοντας όλα τα στοιχεία . Αφού τελικά αποφασιστεί με στρατηγική η καλύτερη λύση , μετά θα χαραχθεί το πλάνο της οικονομικής αναδόμησης της χώρας , με έμφαση στην παραγωγή. Έχουν λάβει θέση επ΄ αυτού γνωστοί αναλυτές και οικονομολόγοι , πολλές από αυτές θα σας τις παρουσιάσω όπως τις εντόπισα στην αρθρογραφία τους στο διαδίκτυο . Η ανάρτηση αυτή θα παραμείνει στην κορυφή του blog για αρκετό καιρό και θα ανανεώνεται με νέα δεδομένα και απόψεις. Θα προβάλλεται το σύνολο των απόψεων , αλλά κορυφαία θέση θα λαμβάνουν απόψεις ακαδημαϊκών επιστημόνων της οικονομίας διότι θεωρώ ότι η επιστημονική θέαση των πραγμάτων είναι πρωτίστως αναγκαία και κατόπιν η πολιτική .

Προσωπικά θεωρώ ότι το ερώτημα είναι τεράστια σημαντικό , αλλά ακόμα ποιο τεράστια σημαντική είναι η οικονομική πολιτική που θα ακολουθηθεί , είτε με την παραμονή στο Ευρώ , είτε με την προσφυγή στην δραχμή.
Στο σημείο που τεχνικά έχουν φτάσει τα πράγματα και οι δύο δρόμοι κρύβουν απίστευτες δυσκολίες , τις οποίες πρέπει να καταγράψουμε να αναλύσουμε. Όποιος δρόμος και να επιλεγεί , απαιτεί  εφαρμογή πατριωτικής πολιτικής από πολιτικό προσωπικό που υπηρετεί με διαφάνεια και όραμα τους ΄Ελληνες. Υπάλληλοι ξένων πρεσβειών και μεσάζοντες ντόπιων και ξένων συμφερόντων δεν χωρούν στο παιχνίδι.

Η πλήρης ανάρτηση είναι μεγάλη σε μέγεθος και πιθανόν κουραστική , γι’ αυτό η περίληψη θα δώσει μια ευκαιρία στον αναγνώστη να κατανοήσει την κεντρική ιδέα των απόψεων που παρατίθενται.

O καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης λέει  δεν έχει έρθει  η ώρα επιστροφής στην δραχμή ! Και δεν θα έρθει όσο υπάρχει το ευρώ. Η παράλληλη ύπαρξη δραχμής και Ευρώ θα δημιουργήσει δύο Ελλάδες. Την Ελλάδα εκείνων που δεν έχουν πρόσβαση σε ευρώ, και οι οποίοι θα εγκλωβιστούν σε ένα τριτοκοσμικό περιβάλλον και την Ελλάδα που έχουν πρόσβαση σε ευρώ η εξουσία των οποίων θα είναι μεγάλη επί των υπόλοιπων .

Ο καθηγητής Νίκος Βαρβακέλης λέει σε  όλες τις εναλλακτικές περιπτώσεις που εξέτασε (δηλαδή είτε το χρέος παραμείνει εκφρασμένο σε Ευρώ η αν μετατραπεί στο νέο υποτιμημένο νόμισμα) προκύπτει ότι, λόγω της αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ, το κόστος σε όρους δημοσίου χρέους θα αυξηθεί σημαντικά σε σχέση με την σημερινή κατάσταση. Αξίζει τον κόπο; Η άποψη του είναι πως όχι.

Ο Βασίλης  Βιλιάρδος ισχυρίζεται ότι η επιστροφή στην δραχμή θα σήμαινε την αρχή της διάλυσης της Ευρωζώνης – παράλληλα με την επιδρομή των καταναλωτών (bank run) στις τράπεζες της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας κλπ., η οποία θα οδηγούσε σε μία μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση. Η παραμονή στο κοινό νόμισμα είναι ουσιαστικά το μοναδικό όπλο της, απέναντι στους πάσης φύσεως εισβολείς. Η χώρα μας έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου «αποβιομηχανοποιηθεί» και παράγει ελάχιστα προϊόντα  – γεγονός που της έχει στερήσει πλέον αρκετά από τα πλεονεκτήματα που διέθετε. Παράλληλα, είναι στο στόχαστρο όλων των μεγάλων δυνάμεων, καθώς επίσης των διεθνών κερδοσκόπων, ενώ δεν είναι φυσικά σε θέση να τους αντιμετωπίσει «μετωπικά».Ουσιαστικά δηλαδή, όταν αναφερόμαστε σε «μονομερή» έξοδο από το Ευρώ και επιστροφή στη δραχμή, αναπολούμε ρομαντικά το παρελθόν και το τότε βιοτικό μας επίπεδο, όπως αναπολεί κάποιος τα παιδικά του χρόνια, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά και πως θα ήταν μάλλον αδύνατον να επιβιώσουμε, με την υποτίμηση που θα ακολουθούσε (50-90%) – η οποία θα εξακόντιζε το εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στα ύψη, θα μείωνε τις αμοιβές σε επίπεδα εξαθλίωσης, όπως επίσης όλες τις αξίες (ακίνητα κλπ.).Παράλληλα, θα ήταν πολύ δύσκολο να αντεπεξέλθουμε με τον πληθωρισμό, με την αδυναμία εισαγωγών (κυρίως ενέργειας και πρώτων υλών), οι οποίες απαιτούν «σκληρό νόμισμα», με την ανεργία και με τόσα άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να προβλέψουμε με κάποια σχετική ασφάλεια (άρθρο μας). Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι, η ανεργία ύψους 30%, ο υπερπληθωρισμός και η ύφεση,καραδοκούν.

Κατά τον  καθηγητή Θοδωρή Μαριόλη τα μέσα τα οποία διαθέτει μια οικονομία είναι τα παρακάτω πέντε (i). Δημοσιονομικά. (ii). Νομισματικά.(iii). Συναλλαγματικά. (iv). Εμπορικά (δασμολογικές και μη δασμολογικές μορφές προστασίας). (ν). Εισοδηματικά. Με την συμμετοχή μας στην ΕΕ μπορούμε να ασκήσουμε μόνο δημοσιονομική και εισοδηματική πολιτική.Κατά τον κο Μαριόλη αν παραμείνουμε στο Euro δύο μέτρα μπορούν να ληφθούν η μείωση των κρατικών δαπανών-αύξηση φόρων και η μείωση των μισθών («εσωτερική υποτίμηση»).Αυτά τα μέτρα έχουν ήδη ληφθεί και δεν βλέπει εντός ΕΕ άλλα εναλλακτικά. Με την έξοδο από το ευρώ ανακτούνται, καταρχήν, και τα πέντε μέσα οικονομικής πολιτικής. Κατά τη γνώμη του, το πρώτο ζήτημα που τίθεται είναι εάν θα επιδιωχθεί σταθεροποίηση της νέας ισοτιμίας της δραχμής ή εάν θα αφεθεί σε ελεύθερη διακύμανση. Προτιμά την σταθεροποίηση της ισοτιμίας. Σαφώς κλείνει προς την έξοδο από το Ευρώ.(ΣΣ επειδή η άποψη του κου Μαριόλη είναι η ποιο εμπεριστατωμένη , η περίληψη μπορεί να αλλοιώσει τις απόψεις του Παρακαλώ ανατρέξετε στην ανάρτησή του )

Κατά τον οικονομολόγο Δημήτρη Καζάκη η μετάβαση στην δραχμή πρέπει να γίνει με μια εμφανή προετοιμασία λίγων μηνών .Να ληφθούν μέτρα με σκοπό να διαφυλάξουν την νομισματική κυκλοφορία για το μεσοδιάστημα που χρειάζεται έως ότου είμαστε έτοιμη να εισάγουμε το εθνικό νόμισμα(Πχ να εθνικοποιηθεί η Τράπεζα της Ελλάδας,να εθνικοποιηθούν οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες , να δεσμευτούν τα ρευστά διαθέσιμα και ο χρυσός που υπάρχουν στους επιχειρηματικούς ομίλους ,να απαγορευτεί η εξαγωγή κεφαλαίου μέχρι νεωτέρας και να επιβληθεί έκτακτη εισφορά επί του κεφαλαίου και άλλα) . Μετά την υποτίμηση πρέπει να εφαρμοστούν ορισμένες  πολιτικές  που εξασφαλίζουν ότι η έκδοση εθνικού νομίσματος και πρόσθετη κυκλοφορία νομίσματος δεν θα λειτουργήσουν πληθωριστικά , όπως αποκατάσταση της νομισματικής «μαύρης τρύπας» που έχει δημιουργήσει το ευρώ και ανέρχεται περίπου στα 30 δις ευρώ ετήσια , δραστική αύξηση λαϊκών εισοδημάτων και εργατικών αμοιβών με σκοπό την αντίστοιχη άνοδο του τζίρου της αγοράς και την δημιουργία ροπής προς αποταμίευση  , εγγύηση και σταδιακή αποκατάσταση των λαϊκών καταθέσεων στις τράπεζες που σήμερα είναι μόνο μια λογιστική εγγραφή χωρίς αντίκρισμα ,διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών (νοικοκυριών και μικρομεσαίων) που δεν μπορούν να αποπληρωθούν και θεσμοθέτηση πλαφόν στην πληρωμή των υπολοίπων στο 25% επί του αρχικού κεφαλαίου, ανεξάρτητη χρηματοδότηση μιας αυτοδύναμης ανάπτυξης της παραγωγής (κυρίως και με προτεραιότητα της πρωτογενούς, αγροτικής, παραγωγής) στην βάση των πιο άμεσων ζωτικών αναγκών του πληθυσμού, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων της χώρας ,επιβολή καθεστώτος ελέγχου της κίνησης (εισαγωγής-εξαγωγής) του κεφαλαίου, καθώς και του εξωτερικού εμπορίου ώστε να περιοριστεί δραστικά το καθεστώς ασυδοσίας που υπάρχει σ’ αυτούς τους τομείς.
Παρακαλούμε αποστείλετε τα σχόλια στο e-mail του blog  paragoume@gmail.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s